Interview with Leonard Simon: Forum Poster Image Photographer

Marie Brémond : In the series Idomeni, the picture with the sign “open the borders we are not terrorists”, why did you choose to capture this sign?

we are not terrorists

Léonard Simon : First I have to say that I spent seven days at the camp in Idomeni in March 2016. Most of the time, I had my tent next to other refugee tents. So, I had plenty of time to connect with people camping there. The camp was a loose formation of tents directly at the Greek-Macedonian border; there were no fences or walls surrounding the “camp”. Because people literally did not know where to go next, some started to protest from time to time. During my time, there were no violent clashes between refugees and the police or the military. There were also many other journalists present, some of them for many weeks.
The protest you can see in the picture consisted of a smaller group of people, holding some signs with different messages. Shortly before that event, the terror attacks at the airport in Brussels had taken place. Even in the camp, refugees could feel the hostile environment towards refugees generally and wanted to communicate with the European public.

Marie Brémond : The picture with the Big Mac and the phones chargers: can you tell me a bit more about this symbolic contrast you chose to highlight?

big mac

Léonard Simon : During the exhibition, people were a bit confused and mentioned that was quite weird, because the refugees do have expensive smartphones. However, the picture says much more if one thinks about it.

Firstly, yes these people do have smartphones, mostly not the newest, as so many other people in the world also have. Secondly, we also see many smartphones but only one, dirty plug-board. If one considers, that more than 7000 people (which is probably a very conservative estimate), lived at the campsite that time, then this is very few sockets.

On the other hand, I chose this picture, as the Hamburgers in the background are kind of representative of the unreachable of desire of the people living in the camp, and are in sharp contrast to the living conditions of the many who lived in the camp. For example, for many the only way to make tea was to carefully heat up water in a plastic bottle over the open fire; they mostly burned plastic as timber was very scarce.

Marie Brémond : The picture for the European Forum: the barbed wire. What does it illustrate?

the barbed

Léonard Simon : The barbed fence is the border with Macedonia and there are children playing in a tree directly alongside the fence. Even the tree looks hostile and at the same time appears try to tower above the fence. The children, in all their innocence of the situation, will never have the possibility to get over the fence: a very sad moment without any joy or hope.

Marie Brémond : What kind of impression did you get from your time spent with migrants in Idomeni ?

Léonard Simon Very positive, people living in the camp were happy that people were interested in their destiny.

What was very interesting for me to see was that everyone tried to gain as much profit as possible from the refugees; most of the time in an economic sense. As soon as refugees have crossed one border, in order to travel to the next border they must pay a taxi driver, or bus driver, or for the train. As long as everyone did not stay but paid for their transit, people were happy; not to forget the small restaurants along the route. Many even had Arabic signs offering food and beverages for sale.
Another aspect of the journey was also to see the living situation of the people, particularly to see that there has never been a silent moment or a moment where one had access to a warm and dry place to stay. Everything was on the move and there was no protection from rain and from other bad weather conditions.

 

More on the Idomeni Series: http://lsphotography.eu/photo_press/idomeni/#7

Publicités

“Complici o ribelli” (1) Pascale Simonet

DSC_0369

Oggi una guerra è in atto, ed è la guerra dell’informazione.

La politica, sempre più ridotta ad una comunicazione immediata, fa dello spazio mediatico un teatro nero dove si producono soluzioni sempliciste e false, dove s’inventano dei nuovi nemici per mascherare i propri soprusi, dove si fomentano degli slogan d’odio, a colpi di cifre contraddittorie e senza senso. Siamo nell’urgenza di mobilizzarci per rivelare le mostruosità di questo spettacolo. Di dichiarare forte e chiaro che scommettere sull’odio per giustificare l’ingiustificabile è un trucchetto criminale che deve essere smascherato.

Difronte agli estremisti di ogni parte, i governi si posizionano cercando di batterli sul proprio campo. Questa strategia non offre pertanto, si sa, alcun esito. Non fa che aggiunge caos su caos, si accontenta di rilanciare sulle frustrazioni multiformi. Segue piuttosto il movimento diabolico che tende a dividere, sfare, distruggere, sfigurare, devitalizzare.

I richiami al conformismo sociale più regressivo, contro le paure crescenti, non si contano più. Hanno, sullo sfondo, l’ideale scientista dell’uomo “puro”, meccanizzato, avente abolito ogni particolarità singolare. Così si moltiplicano all’infinito le segregazioni e si designa un nuovo orizzonte: quello dell’uomo morto, spogliato del suo corpo sensibile, privato delle sue stesse parole, fuso nel tutti.

“Quando si impone il tutti uguali, appena una testa spunta fuori, appena questa sorge, la si schiaccia sotto il tallone – con il tallone dello stivale, ma il tallone appuntito pure. Dopodiché, si rende ancor più necessario, intenso, inevitabile, il sorgere dell’Uno e ciò, sotto gli applausi di tutti” (2), ricordava J-A Miller, già nel 1992.

“Le asserzioni oscure, ripetute ovunque, brillano ormai come l’acciaio” (3), lasciando dietro loro il fascino poliziesco, il linciaggio delle “élite” che osano ribellarsi. Tra le mascelle populiste, lo spazio di respirazione non cessa di ridursi. Una guerra fratricida, di tutti contro tutti e in marcia. È “una corsa contro le persone che si prepara”, annunciava Bernard-Henri Lévy questo 18 ottobre (4).

Lo sappiamo, ma lo dimentichiamo molto spesso: l’essenza del massacro è un desiderio di totalità: “Ammazzateli tutti”. Il crimine di massa non è solo sragione, animalità delle pulsioni, ma pianificazione di una ragione divenuta folle, socializzazione del crimine trasformato in lavoro ordinario.

S’impone dunque, senza proroga, una resistenza di tutti i momenti: quello del corpo singolare e quello della parola viva. “Ci serve un nuovo spirito di iniziativa e un nuovo verbo abbastanza forte per evitare questo passaggio immediato dalla carne al cadavere.” (5)

È urgente ricordare che i progetti che rifiutano le differenze, che difendono l’eliminazione di certi gruppi di persone non sono delle opinioni, ma degli inviti al crimine. La democrazia non è veritiera che quando possono coabitarci tutte le differenze. Che “fingere di non vedere il dolore degli altri uccide ugualmente” (6). Che la politica è tutt’affatto affare dei convinti come degli “ignoranti docili” (7).

Che oltre il sequestro dei dibattiti, la prima vittoria dell’odio è d’impattare i corpi in modo violento, di spingerli al mutismo, di trascinarli in un terrore paralizzante, distruggendoli dall’interno. “Molte persone vivono la violenza della campagna di Bolsonaro, e dei suoi sostenitori, come una violenza contro il proprio corpo, contro i propri pensieri e contro i propri spiriti”, testimonia Éliane Brum in un bell’articolo. (8)

Questo combattimento, che facciamo nostro, si porta allora avanti con la lingua. E un combattimento argomentativo per la sua complessità, che si propone di preservare una coscienza acuta rispetto al godimento in atto e di donare alla sensibilità tutta la sua acutezza. Un combattimento in favore dell’etica delle conseguenze contro l’etica delle intenzioni, la sola che preserva la salvaguardia della singolarità contro il conformismo come oblio di sé (9). Il problema non è tanto di sapere se si vince o si perde, ma di sapere come si perde. Con quali principi, con quale onore (10).  

(1) Saviano R., https://www.lepoint.fr/culture/litterature-roberto-saviano-ou-on-est-complice-ou-on-est-rebelle-13-10-2018-2262665_3.php?utm_medium=Social&utm_source=Twitter&Echobox=1539586234#xtor=CS1-32-[Echobox] 

(2) Miller J.-A.,, « État de droit et exception », Mental, 37, p. 145.

(3) Cherix F., politologo https://www.letemps.ch/opinions/temps-une-furieuse-odeur-dannees-trente

(4) Lévy B.-H., « Bloc-notes », Le Point, 18 octobre 2018.

(5) Délivrance, Ph. Sollers et M. Clavel, entretiens, Points-Seuil.

(6) https://laregledujeu.org/2018/10/17/34436/bresil-comment-resister-en-des-temps-de-brutalite/?fbclid=IwAR18ByOy_VJ6KAUtF4zkwQxG3VtNuy_w7h1WnTGcyc8ac3EL5tBc_vnkuxA

(7) Muller H., citée par Eliane Brum, op cit.

(8) Ibidem.

(9)  Laurent É., L’envers de la biopolitique, Navarin, p. 21.

(10) Saviano R. op cit.

« Después de Lampedusa : efectos de un encuentro » por Patricia Bosquin-Caroz

HB145-Bosquin-675x450

Durante nuestra entrevista en Lampedusa, anterior  al Congreso PIPOL 8 en el que fue nuestro invitado, en julio 2017, el doctor Pietro Bartolo había insistido en precisar  que lo que sucede en las puertas de Europa no indica un problema sino que se trata de un fenómeno. Para él, las palabras cuentan. Pietro Bartolo recalcaba «No es un problema, es un fenómeno». El término de problema, como lo sabemos, reenvía al de solución, de acuerdo al paradigma problema-solución de J. C. Milner, en la que resuena la referencia a la solución final. Paralelamente, el secretario de Estado que tiene a su cargo el Asilo y la Migración, el belga Théo Francken, miembro de la NVA – partido populista flamenco – declaraba en un tweet » si los salvamos, los alentamos a venir ». Un «es una evidencia!» que penetra las profundidades del gusto, como un veneno. Poco después, recomienda  esquivar la Convención de Ginebra: «pasemos por encima del derecho!». Como una evidencia, «la solución al problema» se impone cada día: no socorrer a los náufragos.

Si, hace poco tiempo, deploramos la incapacidad de una política europea de acogida y de hospitalidad que se reduce a una biopolítica de campos, hoy, constatamos la ausencia de una política vital de ayuda. Como si esas jaculaciones populistas y populares, que se banalizan cada vez más, se expanden sin cesar, como un reguero de pólvora, por todas partes en Europa.

Un encuentro

En Pipol 8, el doctor P. Bartolo, fue escuchado, muy atentamente, gracias a una contingencia, la de La Movida Zadig (1). En efecto, su intervención precedía el primer Foro Europeo organizado en el marco del 4° Congreso de l’ Eurofederación de Psicoanálisis, en continuidad con los 23º Foros SCALP (2) y a la creación de la Movida Zadig por J.A.Miller. Se trataba de continuar la reflexión acerca del aumento del populismo en Europa y sobre las respuestas a aportar apoyándonos en el espíritu Zadig, para « extender las alianzas inéditas entabladas en los Foros » (3)

Tras el Foro, el efecto de la intervención de P.Bartolo sobre el público del Campo Freudiano no quedó sin respuesta. Más allá de la emoción que suscito, produjo en nosotros el deseo de influenciar el curso de la historia y el de los discursos que circulan.

En el a posteriori de PIPOL 8, Domenico Cosenza, Presidente de la EFP, escribía un comunicado anunciando los próximos Foros europeos de Turín y de Roma cuyos temas tratan sobre el malestar en la sociedad y particularmente de las transformaciones de las democracias europeas.

Con respecto al Foro de Roma, que tenía como tema «El extranjero. Inquietudes subjetivas y malestar social del fenómeno de inmigración en Europa», D. Cosenza, anunciaba que sería para nosotros «la oportunidad de retomar el hilo de las conclusiones de PIPOL 8, nacido del conmovedor  testimonio del doctor Bartolo de Lampedusa y de relanzar la cuestión sobre la tragedia que tiene lugar cada día, desde hace años en las costas meridionales de Europa.»

Bartolo fue invitado a intervenir nuevamente. Allí, constatamos que se había transformado, a pesar suyo, al igual que otros actores de terreno,  en uno de los bastiones de la resistencia ciudadana frente a un orden, que cada día se presenta más duro, tratando de paliar con su acción a la falta de una política europea de acogida y de hospitalidad y peor aún, de una política de ayuda. Como Guillaume Le Blanc, podríamos decir: « Terminemos de creer en una hospitalidad natural y ocupémonos a establecer reglas democráticas de hospitalidad» La hospitalidad ha sido siempre un regulador social y ella debe volver a serlo» (4). Le Blanc recordaba que en el siglo XVIII, la hospitalidad no era un avatar compasivo, aun si ella comienza a nivel individual por un afecto, sino que se consideraba como una norma jurídica (5).

Otros Foros bajo el impulso de la Movida ZADIG se organizan en Europa. El próximo tendrá lugar pronto, en Bruselas, su tema « Los discursos que matan»(6). Seguirá el de Milán que tendrá como título «  Amor y odio para Europa » (7).

  1. La Movida ZADIG : Zero Abjection  Democratic International Group. Sede 1, venue de L’Observatoire, 75006  Paris, France.
  2. Foro SCALP : Foros anti-Le Pen, iniciados por J.-A. Miller organizados por la Escuela de la Causa freudiana en Francia y en Bélgica.
  3. « Le Journal extime de Jacques-Alain Miller », Lacan Qu/blog/wp-content/uploads/2017/04/LQ-657.pdf
  4. Le Blanc G. Et Brugère F., La fin de l’ hospitalité.Lampedusa, Lesbos,Calais … jusqu’à où irons nous ?, Flammarion, 2017,p.34.
  5. Ibid, p.114
  6. ZADIG en Belgique.EL 1° de dicembre 2018. Foro europeo organisado con el Réseau Interdisciplinarité -Société (RIS) de l’ Université Saint- Louis, con el apoyo de la Escuela de la Causa freudiana (ECF) , de la  New Lacanian School (NLS), bajo el auspicio de l’ Eurofederacion de Psicoanalisis (EFP) .
  7. El Foro de Milan tendra lugar el 16 de febrero 2019.

 

« “Niet alles is onze verantwoordelijkheid”: de rechtvaardiging van geweld » door Evi Verbeke

IMG_3202

Een rapport van dokters van de wereld (1) wees onlangs op niet veel moois. Veel vluchtelingen krijgen te maken met buitensporig fysiek geweld door onze Belgische politie. Mensen krijgen soms 15 uur lang geen eten na een arrestatie, worden geslagen en bijna naakt in koude cellen opgesloten. De dood van kleuter Mawda is misschien wel het meest schrijnende voorbeeld van het geweld tegen vluchtelingen.

Het is vreemd dat de publieke opinie dit zo weinig veroordeelt. Integendeel, veelal wordt het geweld gerechtvaardigd op verschillende manieren. Een daarvan valt me in het bijzonder op en dat is het idee “het is misschien erg, maar niet alles is onze verantwoordelijkheid”. Het Westen kan niet de hele wereld helpen dus moeten ‘gelukzoekers’ de zee oversteken op eigen risico, illegaal zijn is een eigen keuze en dus moeten ze problemen met de politie er maar bijnemen,… Deze rationale valt me op, omdat ik ze ook hoor in de context van psychiatrie. Patiënten die bv. langdurige hulp nodig hebben of niet passen in het behandelaanbod, krijgen geen zorg en horen als argument “we snappen dat je hulp nodig hebt, maar niet alles is onze verantwoordelijkheid”. De catch is dat iedereen dit zegt en zo heel wat mensen geen hulp krijgen, heel wat vluchtelingen in een niemandsland verblijven.  

Het woord ‘verantwoordelijkheid’ functioneert volgens mij als wat Lacan een meesterbetekenaar noemde. Het verwijst alleen nog naar zichzelf (waarom is het niet onze verantwoordelijkheid? Daarom!) en blijft zo achter als een leeg omhulsel waardoor we niet moeten wakker liggen van al die kwaaie berichten. Door het constant te herhalen denken we niet langer over de context rond dit vertoog na. Als we dat toch doen merken we dat het niet zo eenvoudig is. Want is verantwoordelijkheid geen netelige kwestie? Kunnen we in dit complexe internationale conflict zomaar verantwoordelijkheid toeschrijven aan de individuen die vluchten, aan de totalitaire regimes of aan de welvaartskloof tussen het Westen en de rest van de wereld? En stel dat een eenvoudige oorzaak is gevonden, is dit dan wel voldoende om geweld mee te rechtvaardigen? En als niemand verantwoordelijk is, moeten we dan niets doen?

Is het dan dit woord, ontdaan van context, dat onder meer zorgt voor agressie tegen vluchtelingen? Zo eenduidig is het niet. Zoals Arendt (2) opmerkt, heeft geweld altijd rechtvaardiging nodig, waardoor geweld een racistische ideologie in leven kan blazen. Niet dit lege vertoog veroorzaakt geweld, eerder zoeken we verantwoording voor de agressie naar vluchtelingen. En die legitimering vinden sommigen o.a. door te verwijzen naar ‘verantwoordelijkheid’. Dit past goed binnen de hedendaagse vertogen die autonomie, verantwoordelijkheid, iets van je leven maken, vrijheid,… prediken als waren het individuele idealen die ontdaan zijn van een maatschappelijke context.

Met andere woorden: we nemen iets uit de heersende vertogen (je bent verantwoordelijk voor het geluk van je leven) en gebruiken dit om geweld en uitsluiting te rechtvaardigen. Dit lost niets op en zorgt voor nog meer agressie. Bovendien valt de verontwaardiging hierdoor weg. Als we zo’n rationale hebben moeten we ons niet schamen, zo lijkt, het is te verklaren en dus niet zo erg.

Zolang we denken dat het gaat om wie al dan niet verantwoordelijk is, zullen we de problemen blijven individualiseren en de context vergeten van mechanismen van uitsluiting en geweld. Laat ons het lef hebben om het geweld en de bijhorende angst te ondervragen en aan te kaarten zonder het te verstoppen achter allerhande woorden. Laat ons de problematiek van de immigratie ten gronde onderzoeken zonder vertogen die van de vluchteling een puur vluchtig ding dreigen te maken.

(1) https://www.doktersvandewereld.be/politiegeweld-tegen-vluchtelingen-en-migranten-onderweg-belgi%C3%AB

(2) Arendt, H. (1969). On Violence. New York: Harcourt Inc, p.77.

Maleval merkt hetzelfde op binnen de context van de ongemotiveerde moord: het geweld van de passage à l’acte komt eerst en pas daarna ontstaan rationalisaties om die te verklaren (Maleval, J.C. (1991) Logique du meurtre immotivé. In: Psychose naissante, psychose unique? H. Grivois (Ed.). Paris: Masson.

 

« Genadeschot voor het uitspreken » (1) door Paola Francesconi

DSC02946 - copie

“Dat men zegt blijft vergeten achter wat gezegd wordt in wat wordt gehoord.” (2)

Het is op deze manier dat Lacan ons zijn concept van een limiet in het spreken zelf heeft doorgegeven, getekend door het bestaan van het onbewuste dat de taal doorkruist. Dit doet me denken dat een van de “plaatsen delict”, om het zo te zeggen, van de moordende vertogen, mogelijks daar ontstaat: in de particuliere intolerantie voor datgene wat vergeten blijft, maar dat niet zonder impact is op wat door spreekwezens gezegd wordt. Waar het om gaat is de opvang van de vreemdeling in onszelf, die zich manifesteert in de kloof tussen wat men wil zeggen en dat iets dat wil verlangen in wat gezegd wordt.

Wat vergeten is, is gevaarlijk, en het punt waar het opnieuw kan opdagen onberekenbaar. Het verschil tussen het uitgesprokene en het uitspreken is primordiaal in de context van de democratie van de taal die  het singuliere uitspreken respecteert. De zogenaamde “revolutie van het gezond verstand” dat, in het programma van Matteo Salvini zou moeten leiden tot een diepgaande hervorming van het Europa dat hij wil promoten, zal net daar toeslaan, in de intolerantie ten aanzien van het feit dat men spreekt, ten voordele van wat er gezegd wordt en wat er gehoord moet worden. door elke andere betekenis te verwerpen ten voordele van die ene, unieke invulling van wat goed is.

Het recentelijk in Rome gevierde huwelijk tussen de voorstanders van de onafhankelijkheid, meer bepaald tussen Marine Le Pen en Matteo Salvini, heeft zijn keerzijde, zoals dat dikwijls het geval is in het imaginaire van analysanten, met name het begraven van het spreken zelf, van een ‘dat men spreekt’ dat openstaat voor de grenzen van de dialectiek. Net zoals Marine Le Pen tijdens de campagne voor de Franse presidentsverkiezingen in 2017, vond Salvini in het gebruik van uitspraken uit andere contexten om ze in een unieke absolute uitspraak zonder enige ambiguïteit te wringen, zijn Italiaanse partner-symptoom. Volgens Le Pen trad Europa het solidariteitsprincipe met de voeten en respecteerde ze het één per één van de verschillende staten met hun libidineuze monetair beleid niet. Men moet, verklaren Le Pen en Salvini nog in koor, een nieuw Europa stichten dat de verschillen tussen de staten respecteert, die een samenwerkingsverband initieert: ja, maar  in welke richting? Een verbondenheid tussen hen die alles dat van elke mogelijke Andere-scène die het subject vreemd is, weigeren. Samenwerking in die zin dat we het elkaar niet te moeilijk maken door een aanbod te voorzien in en tolerant te zijn voor economische stijlen, ontwikkelingsstrategieën die over de uitwisselingen heen opgebouwd moeten worden.

Zo voltrekt zich de misdaad tegen de uitwisseling zelf, tegen de gemeenschappelijke constructie. De misdaad bestaat wat mij betreft uit het vakkundig datgene wat gezegd wordt te laten doorgaan voor het enige dat kan gehoord worden, zo vakkundig dat zelfs intellectuelen zoals Sgarbi in de val lopen, verbijsterd door het ‘lepeniaanse’ idee van een nieuwe Europese Renaissance, verblind, verward achter wat gezegd wordt. Het gaat eigenlijk, eerder dan om een Renaissance, om een nieuwe mortificatie. Een Europa dat niet meer is. Ook Cacciari is plots uitgegleden over de bananenschil van het spreken van Salvini, wanneer deze een pleidooi voerde voor een Europa dat meer solidair en minder streng zou zijn voor de individuele moeilijkheden van een staat, en dat Italië een handje zou helpen bij het ‘managen’ van de migranten die er aanspoelen zonder datzelfde Italië de les te spellen op het vlak van economie. Gelukkig heeft Cacciari zich herpakt in Bologna (2), bij de lancering van het toekomstig programma voor Europa, dat gestoeld is op een idee van eenheid, geïnspireerd door een versterking van het beleid over tewerkstelling, infrastructuur, enz., een ‘New Deal’, zoals hij het noemde, ter nagedachtenis van Roosevelt, dat een tijd geleden ook hernomen werd door Romano Prodi.

Zoals Domique Holvoet schreef, is het niet noodzakelijk dat de vertogen het lichaam rechtstreeks raken om een dodelijk effect te veroorzaken. Het volstaat het onbesliste, het ondenkbare te doden dat voorbij de grens ligt van wat gezegd wordt, in naam van een larve van het spreken die sluw geledigd en opgezet werd, na overmeesterd te zijn buiten de veelheid aan uitspraken om. Dat men dit niet het overschrijden van de grens tussen rechts en links noemt, maar eerder de vluchten van wat zich voorbij de grens van ons eigen spreken bevindt. Zoals Carlo De Panfilis in zijn bijdrage suggereerde , zou zoiets zich het nulpunt van de taal moeten noemen, de verschroeide aarde van de interne verdeeldheid ten aanzien van de taal, als het geluksprincipe van het subject.

  • Oospronkelijke titel : Coup de fusil à l’énonciation (Nvdv)
  1. « Qu’on dise reste oublié derrière ce qui se dit dans ce qui s’entend. » J. Lacan, « L’étourdit », Autres écrits. Teksten verzameld door J.-A. Miller, Seuil, Parijs, 2001, p. 449.
  1. M. Cacciari, Un New Deal per l’Europa o siamo spacciati, Bologne, 3.10.2018, Repubblica.it, vidéo.

Vertaling : Stefanie Roux en Dominique Delplanche

Hij komt naar het Forum – Hij woont in Brussel

image1

Mehdi Kassou is woordvoerder van het Burgerplatform voor Ondersteuning van de Vluchtelingen, BrxRefugees.

Dit Platform kwam tot stand vanuit een burgerbeweging, die met hoogdringendheid werd opgestart in september 2014 in Brussel, toen honderden migranten bij gebrek aan structurele opvangfaciliteiten moesten schuilen in het Maximiliaanpark. Mehdi Kassou maakte de urgentie van de situatie kenbaar via de sociale media. Sindsdien is het Platform uitgegroeid en heeft het zich gestructureerd. Vandaag is het een uniek voorbeeld van burgerinzet en -solidariteit. Er zijn vandaag 45.000 Europese burgers aangesloten (48.000 leden op de Facebook-pagina, 43.000 leden op de Facebook-pagina rond huisvesting; 500 transmigranten worden volledig gehuisvest via het netwerk).

Het platform is vandaag een essentiële speler in het Belgische migratiedossier. Voorbij de urgentie van de humanitaire bijstand, is het meer en meer deel gaan uitmaken van het politieke debat.

Toen hij werd uitgenodigd door de oppositie om zijn standpunt uiteen te zetten tijdens de hoorzittingen van de Kamercommissie Binnenlandse Zaken over het wetsontwerp inzake de huisbezoeken, heeft Medhi Kassou stelling genomen tegen het beleid van de huidige Staatssecretaris voor Asiel en Migratie, Theo Francken. Hij nam stelling tegen het heersende vertoog dat hij bevooroordeeld acht, tegen een retoriek die “meer en meer doet denken aan het geluid van marcherende laarzen”. Men criminaliseert het asielrecht en de plicht tot gastvrijheid, zo zei hij, men maakt van vluchtelingen “illegalen”, en van zij die hen een verblijf aanbieden “mensensmokkelaars”.

Op 19 oktober ontvingen het Platform en zijn 45.000 Europese burgers in de Senaat de Prijs Henri La Fontaine voor Humanisme voor hun bijdrage tot de vrije meningsuiting.

“Mehdi en de anderen zijn hoe langer hoe meer het onomstootbare bewijs dat als het vertoog van de haat mobiliseert via de angst, er een vertoog van verontwaardiging via de actie mogelijk is dat daaraan een halt kan toeroepen.”*

*P. Willemarck, Entre les lignes, 20 oktober 2018.

INSCHRIJVEN

ARGUMENT

Tijdschema: 9u – 19u

Met simultaanvertaling Frans – Nederlands – Engels

Adres: Université Saint-Louis, Aud. OM 10
Ommegangstraat 6, 1000 Brussel

Twitter

Facebook

Ook hij komt naar het forum – Hij komt uit Frankrijk

Le Blanc. image

Guillaume le Blanc is filosoof, professor in de politieke filosofie aan de universiteit Paris-Diderot. Hij is lid van het redactiecomité van het tijdschrift Esprit, heeft meegewerkt aan de totstandkoming van de tentoonstelling “Persona Grata” in het Nationaal Museum van de immigratiegeschiedenis in Parijs. Hij schreef met Pasolini het theaterstuk La nostalgie du futur, dat momenteel wordt opgevoerd door Catherine Marnas. Hij publiceerde in 2018 Vaincre la peur et tendre la main1 en hij schreef met Fabienne Brugère La fin de l’hospitalité2Zijn vorige boeken handelen over uitsluiting en armoede, Vies ordinaires vies précaires3, over de onzichtbaarheid, L’invisibilité sociale4over de positie van de vreemdeling, Dedans dehors, la condition d’étranger5. Bovendien is hij in Frankrijk een erkend expert inzake hedendaagse Franse filosofie en inzake Michel Foucault waarover hij twee werken schreef, La philosophie comme contre-culture6 en La pensée Foucault7. Hij is eveneens de auteur van Courir8 et van L’insurrection des vies minuscules9, dat gewijd is aan Charlot.

1 Flammarion, 2018.

2 Flammarion, 2017

3 Seuil, 2007.

4 PUF, 2009.

5 Seuil, 2010.

6 PUF, 2014.

7 Ellipse, 2008.

8 Flammarion 2012.

9 Bayard, 2014.

INSCHRIJVEN

ARGUMENT

Tijdschema: 9u – 19u

Met simultaanvertaling Frans – Nederlands – Engels

Adres: Université Saint-Louis, Aud. OM 10
Ommegangstraat 6, 1000 Brussel

Twitter

Facebook